Kıyılar, denizin karaya yazdığı en güzel cümlelerdir. O cümleleri okumak için kimsenin özel bir davete ihtiyacı yoktur. Çünkü kıyılar, doğanın tüm insanlığa sunduğu ortak mirastır.
Gökyüzü nasıl hiçbir insanın tapulu malı değilse, rüzgâr nasıl bir kapının ardına kilitlenemiyorsa, dalgalar nasıl isim sormadan herkese dokunuyorsa, kıyılar da aynı eşitliğin sessiz ifadesidir. Onlar; zenginin de yoksulun da, çocuğun da yaşlının da, yalnız yürüyenin de kalabalık ailelerin de aynı ufka bakabildiği yerlerdir.
Bir kıyının gerçek güzelliği, yalnızca masmavi denizinde değil; insanların yan yana, omuz omuza, hiçbir ayrıcalık gölgesine sığınmadan aynı güneşi paylaşabilmesindedir. Çünkü deniz, insanları ayırmayı değil, aynı ufukta buluşturmayı bilir.
Kıyılar bir milletin ortak nefesidir. Dalgaların sesi, yalnızca belirli duvarların içinde yankılanmaya başladığında, deniz özgürlüğünü değil, yalnızlığını anlatır. Oysa deniz, özgürlüğün en eski türküsünü söyler. O türkü, herkes tarafından duyulabildiğinde anlam kazanır.
Bir çocuğun ilk kez denize ayak bastığı kum, bir yaşlının gün batımını sessizce izlediği taş, bir gencin umutlarını ufka bıraktığı sahil… Bunların hiçbiri yalnızca bir kişiye, bir aileye ya da bir gruba ait olamaz. Çünkü doğanın en cömert armağanları, paylaşılmak için vardır.
Kıyılar, toplumun vicdanını gösteren aynalardır. Eğer o aynada herkes kendine yer bulabiliyorsa, orada adalet vardır. Eğer insanlar denize ulaşmak için engelleri aşmak zorunda kalıyorsa, o aynada eksilen yalnızca bir sahil değil; eşitlik duygusudur.
Unutmamalıyız ki kıyılar yalnızca kumdan ve sudan ibaret değildir. Onlar çocukların kahkahalarını, balıkçıların umutlarını, martıların çığlıklarını, gün doğumlarını ve gün batımlarını içinde taşıyan ortak yaşam alanlarıdır. Bu yüzden kıyılar, birkaç kişinin ayrıcalığı değil; bütün toplumun ortak sevincidir.
Gerçek medeniyet, denizi yüksek duvarların arkasına saklamakta değil; denizi insanlarla buluşturmaktadır. Çünkü gökyüzü nasıl herkesinse, hava nasıl herkesinse, su nasıl herkesinse, kıyılar da herkesindir tartışmasız.
Ve belki de bir ülkenin adaletini anlamanın en güzel yollarından biri, sahillerine bakmaktır. Eğer insanlar kıyıda yan yana yürüyebiliyor, aynı dalganın serinliğini eşitçe hissedebiliyor, aynı gün batımını hiçbir engel olmadan paylaşabiliyorsa; işte o zaman deniz yalnızca kıyıyı değil, insanları da birbirine bağlamaya devam ediyor demektir.
