Raylar, İnsanlar ve Hayatın Sessiz Hikayesi - Kamil Baki

Daha önceden tren yolculuğu yaptınız mı, bilmiyorum.

Yapmadıysanız mutlaka bir gün bir tren yolculuğu yapmayı aklınızın bir kenarına yerleştirin.

Çünkü tren yolculuğu, diğer yolculuklardan biraz farklıdır. 

Tren sizi yalnızca bir yerden başka bir yere değil, biraz da kendinize, içinize götürür.

Siz cam kenarında oturup dışarıya seyrederken rayların üzerinde ilerleyen yalnızca tren değildir. 

Zaman da sizinle birlikte geleceğe doğru yol alır. 

Geride bıraktığınız her istasyon, hayatınızdan kopup giden bir günü, önünüzde uzanan her ray ise henüz yaşanmamış hayallerinizi şekillendirilir.

Pencereden dışarı bakarken önce evler geçer gözünüzün önünden. Sonra sokaklar, tarlalar, ağaçlar, köyler, kasabalar… 

Dağlar belirir uzakta. 

Bir süre sonra ovalar başlar. 

Güneş; bazen bir tepenin ardından doğar, bazen bulutların arasına saklanır. 

Akşam olduğunda gökyüzünün rengi değişir; gün, yavaş yavaş geceye teslim olur.

Siz ise bütün bunları sessiz sessiz seyredersiniz.

Belki elinizde bir kitap vardır ama okuyamazsınız. Çünkü dışarıdaki hayat, kitabın sayfalarından daha güçlü bir hikâye anlatmaya başlamıştır sessizce.

Bir köy evinin önünde oynayan çocukları görürsünüz.

Bir tarlada çalışan yaşlı bir adamı…
İstasyonun kenarında bekleyen bir kadını…
Elinde çantasıyla telaş içinde koşan bir yolcuyu…

Her biri kendi hikâyesinin başkahramanıdır.

Siz onların hayatından yalnızca birkaç saniyelik bir görüntüye şahit olursunuz. Onlar ise sizin hikâyenizden habersizdir. 

Ama aynı anda, aynı dünyanın içinde, aynı gökyüzünün altında farklı duygular yaşatmaktadır hayat hepimize.

İnsan, tren yolculuğunda hayatın ne kadar renkli ve değerli olduğunu daha iyi kavrar. 

Ve belki de bu yüzden tren yolculuğu insana huzur verir.

Tren hiç acele etmez.
Rayların izin verdiği yere kadar gider.
Duracağı yerde durur, kalkacağı yerde kalkar.
Ne geçmiş istasyona geri döner ne de gelecekteki durağa erkenden ulaşmaya çalışır.

Hayat da biraz böyledir aslında.

Biz çoğu zaman geçmişe dönmek, geleceğe yetişmek isteriz. Oysa hayat, yalnızca önümüzde uzanan raylar üzerinde yaşanır. 

Geçmiş artık çok gerilerdedir. Gelecek ise henüz ulaşmadığımız bir istasyondur. Elimizde olan tek şey, içinde bulunduğumuz andır.

Tren ilerledikçe her şey gibi insanlar da değişir.

Bir istasyonda hiç tanımadığınız biriyle konuşmaya başlarsınız. Önce birkaç kelime... Sonra yaşananlar ve hayat.. 

Birkaç saat önce birbiri için hiçbir şey ifade etmeyen iki insan...

Ve kısa bir zaman içinde oluşan sımsıcak bir dostluk...

Sonra tren yavaşlar.
Bir istasyon gelir.
Vedalaşırsınız.

Bazen yalnızca bir baş hareketiyle…
Bazen bir gülümsemeyle…
Bazen de söylenememiş onlarca cümleyi içinizde bırakarak.

O kişi iner, tren yeniden hareket eder.
Siz camdan bakarsınız.

Bir süre onu kalabalığın içinde gözlerinizle takip etmeye çalışırsınız. Sonra o insan küçülür, uzaklaşır ve gözden kaybolur.

Hayat da böyle değil midir?

Bazı insanlar hayatımıza herhangi bir istasyonda girer, bizimle bir süre yolculuk eder ve başka bir istasyonda iner.

Kimi birkaç gün.
Kimi birkaç saat…

Ama kalış süresi ne olursa olsun, bazı insanlar içimizde derin izler bırakır.

Çünkü insanın hayatını birlikte geçirilen uzun yıllar değil, bazen birkaç dakikalık karşılaşmalar değiştirir. 

Trenin penceresinden gördüğünüz her manzara da biraz böyledir.

Bir ev görürsünüz ve orada kimlerin yaşadığını merak edersiniz.
Bir mezarlığın yanından geçersiniz, hiç tanımadığınız insanların hayatlarını düşünürsünüz.
Bir düğün kalabalığına rastlarsınız, insanların sevincine uzaktan ortak olursunuz.
Bir istasyonda bekleyen yalnız bir insan görür, o insanın kim olduğunu, neler yaşadığını merak edersiniz.

Ve anlarsınız ki hayat, dinlediğimiz ya da şahit olduğumuz hikayeler kadar değil, bilmediğimiz, duymadığımız, şahit olmadığınız birçok hikâyeden oluşmaktadır.

Her pencerenin arkasında başka bir hayat, her kapının ardında başka bir hikâye, her yüzün içinde başka bir geçmiş...

Tren bütün bu hayatların arasından sessizce geçer.

Bazen güneşli ovalardan, bazen sisli dağlardan…

Bazen yağmur altında ilerler; camlara düşen damlalar, dışarıdaki manzarayı bulanıklaştırır. 

Bazen de kar yağar. Ağaçların dalları beyaza bürünür, tarlalar sonsuz bir sessizliğe gömülür. 

İşte o anlarda insan düşünür.
Nereden geldiğini, nereye gittiğini…
Kimleri geride bıraktığını, kimlerin kendisini geride bıraktığını…
Hangi istasyonlarda durduğunu, hangi istasyonları fark etmeden geçtiğini…

Oysa önemli olan tren yolculuğu değildir.

Yol boyunca gördüklerimiz...
Yaşadıklarımız...
Hissetiklerimiz...

Tren yolculuğu birçok yönden yaşadığımız hayata benzer.

O yolculuklarda bazen yazar olur, yanınızdaki yabancının hikâyesini yazmak istersiniz.
Bazen ressam olur, gün batımının renklerini zihninize kaydedersiniz.
Bazen filozof olur; zamanın, hayatın ve insanın anlamını düşünürsünüz.

Ve bazen hiçbir şey olmak istemez, sadece camdan dışarı bakar, rayların çıkardığı o ritmik sesleri dinlersiniz.

Sanki tren değil de zaman geçiyordur içinizden.

Siz bunları düşünürken bir istasyon daha geride kalır.
Bir insan daha hayatınızdan çıkar.
Bir manzara daha gözden kaybolur.

Ve siz, bütün bunların arasında yolculuğunuza devam edersiniz.

Mevsimler değişir.
Şehirler değişir.
Ama yolculuk devam eder.

İşte bu yüzden bir gün değişiklik yapıp trene binin. 

Mümkünse cam kenarında oturun. 

Telefonunuzu bir süre kapatın. 

Kulaklığınızı çıkarıp gözlerinizi dışarıya çevirin.
Dağları, ovaları, köyleri, istasyonları seyredin. İnsanlara bakın. Sonra gözlerinizi içinize çevirin.

Belki yol boyunca geçmişinizle karşılaşırsınız.
Belki unuttuğunuz bir dostu hatırlarsınız.
Belki yarım kalmış bir cümleniz gelir aklınıza.
Belki de yıllardır aradığınız bir cevabı, rayların sessizliğinde bulursunuz.

Çünkü tren yolculukları insanı bir şehre değil, kendisine götürür.

İşte bu yüzden de tren yolculuğu, hayatın kendisini seyrederken yaşamanın en güzel tablosunu sonsuz bir tuale çizdirir insana. 

Kamil BAKİ

Eğitimci -Yazar

Şehrin Betonundan Hayatın İçine - Kamil Baki