Her Gün Yazılan Bir Hikaye: Hayat ve İnsan - Kamil Baki

"Hayat, en çok hikâye yazmayı sever."

Bunu hiçbir zaman gürültüyle yapmaz. Ne bir başlangıç zilini çalar ne de son perdeyi haber verir. 

Sessizce yaklaşır, görünmeyen mürekkebini zamana batırır ve insan ömrünün üzerine yeni cümleler kurmaya başlar. 

Biz ise çoğu zaman sıradan sandığımız günlerin içinde yürürken, çoktan bir hikâyenin satırlarına dönüşmüş oluruz.

Bir sabah uyanırız... 

Her şey bir önceki gün gibidir. 

Aynı pencere, aynı gökyüzü, aynı sokak, aynı telaş… 

Fakat görünmeyen bir yerde hayat, o güne ait ilk cümleyi çoktan yazmıştır. 

Biz yalnızca yaşamaya başladığımızı sanırız o an, oysa hayat bizi yeni bir hikâyenin içine usulca yerleştirmiştir bile.

Belki o gün hiç tanımadığımız bir yüz, yıllarca unutamayacağın bir iz bırakacaktır ruhumuzda.

Belki duyacağımız tek bir cümle, bütün dünyamızı değiştirecektir.

Belki de sıradan sandığımız küçük bir gecikme, bizi büyük bir felaketin kıyısından çevirecek ya da hiç beklemediğimiz büyük bir mutluluğun kapısını aralayacaktır bize.

İnsan, hayatın yazdığı bu hikâyelerde rolünü çoğu zaman seçemez.

Bazen hikayenin tam ortasında duran bir kahramandır, bütün olaylar kendi etrafında şekillenir. 

Bazen yalnızca birkaç satırlık sıradan bir yolcu... 

Fakat hepimizin bildiği bir gerçek vardır: Bazı karakterler birkaç satırlık bir cümleyle çıkar karşımıza o hikayelerde fakat bütün kitabın anlamını belirler. 

Çünkü bir tebessüm, uzun bir nutuktan daha etkilidir. Uzatılan bir el, yazılmış binlerce kitaptan daha öğretici; söylenmeyen bir söz, söylenenlerin hepsinden daha anlamlıdır.

Hayat bu gerçeği çok iyi bilir.

Onun için değer, sayfada kaplanan yerle değil; bırakılan izin derinliğiyle ölçülür.

Hayatın yazdığı bu hikâyeler birbirine pek benzemez çoğu zaman.

Bazılarında yağmur hiç dinmez.

Bazılarında güneş hep geç doğar.

Bazılarında insan kaybettikçe büyür; bazılarında ise sevdikçe çoğalır. 

Acı ile sevinç aynı kitabın farklı sayfalarıdır. Biri olmadan diğerinin kıymeti tam anlaşılamaz. 

 

Çünkü mutluluk, çoğu zaman hüznün içinden geçerek olgunlaşır; sabır ise en çok bekleyişlerde kendini gösterir.

Hayatın yazdığı hikâyelerde insan, hikâyesinin başını bilir sadece.

Nerede doğduğunu, hangi sokaklarda çocuk olduğunu, hangi seslerle büyüdüğünü...

Fakat sonunu…

İşte onu yalnızca zaman bilir.

Belki de hayatı bu kadar değerli yapan şey de budur.

Sonunu bilmediğimiz için umut ederiz.

Sonunu bilmediğimiz için sever, özler, bekler ve yeniden başlarız.

Bilinmeyen, insanın en büyük endişesi olduğu kadar, en büyük umududur da. Çünkü kesinleşmiş bir sonun içinde hayat değil, yalnızca bir bekleyiş vardır.

Belki de insanın bu yaşamdaki en büyük yanılgısı, hikâyeyi bütün detaylarıyla yazdığını  ya da yazabileceğini düşünmesidir.

Oysa bu süreçte insan, kendi hikayesini şekillendirmeye çalışırken hayat ise bir hikayenin içinde yeni bir hikaye yazmaya başlamıştır çoktan. 

Biz nokta koyduğumuzu düşünürüz, o virgül koyar. 

Biz bitti deriz, o yeni bir bölüm açar. 

Biz tesadüf der geçeriz; o, yıllar sonra anlamını kavrayacağımız ince bir bağlantıyı çoktan kurmuştur.

Ve gün gelir…

Bir hikayenin son sayfasına yaklaştığımızda mutluluk sandığımız bazı anların aslında bizi yanılttığını, acı sandığımızı bazı yaşanmışlıkların ise bizi bugünkü insana dönüştürdüğünü fark ederiz.

İşte o zaman anlarız ki hayatın yazdığı hikâyeler okunurken değil, tamamlandığında anlaşılır.

Çünkü hayatın yazdığı her hikaye yeni bir hikayenin bilinmeyen bir noktasıdır.

Her karşılaşma yeni bir paragraf, her ayrılık yeni bir sayfa, her umut yeniden açılan bir bölümdür.

Ve biz, sonunu bilmediğimiz bu büyük kitabın sayfaları arasında, ne kadar var olabiliyorsak o kadar yaşamış sayılırız.

Kamil BAKİ

Eğitimci-Yazar

İnsan: Büyük Bir Bahçenin Küçük Bir Parçası - Kamil BAKİ