Bazı insanlar vardır, yaşadıkları çağı etkiler.
Bazıları ise bir çağı kapatır, yenisini açar.
Mustafa Kemal Atatürk, bir çağı kapatıp yenisini açan o nadir insanlardan biridir.
O; aklın. karanlığı dağıtan en güçlü ışık olduğuna inandı.
Duyguların değil, düşüncenin; hurafenin değil, bilimin yolundan yürüdü.
Biliyordu ki bir millet ancak akılla yükselir, bilimle güçlenir.
Savaş meydanlarında büyüyen bir liderdi ancak kalbinin en derin yerinde hep barış vardı.
“Yurtta sulh, cihanda sulh!..” derken, sadece bir temenni değil; insanlığa bırakılmış bir mirası ifade ediyordu.
Eşitliği savundu.
Ayrıcalıkları değil, hakkaniyeti büyüttü.
Bir avuç insanın değil, bir milletin kalkınmasını hedefledi.
Ona göre gerçek güç, halkın refah ve mutluluğunda gizliydi.
Halkçıydı…
Ama bu hiçbir zaman bir söz olarak kalmadı.
Köylüyü “milletin efendisi” ilan ederken, toprağa emek veren ellerin aslında bir ülkenin kaderini yoğurduğunu çok iyi biliyordu.
Egemenliği, saraylardan alıp millete verdi.
Bir milletin kendi kaderini tayin etmesinin önünü açtı.
Modern bir devletin temellerini atarken, geleceği geçmişin zincirlerinden kurtardı.
Onun mücadelesi sadece bir kurtuluş savaşı değil, aynı zamanda bir zihniyet devrimiydi.
Çağdaş uygarlık seviyesine ulaşmak, onun için bir hedef değil; bir zorunluluktu.
Bir ülkenin en zor anında bile, zaferi çekip çıkarmayı bilen bir iradeydi o.
Ve belki de onun en büyük özelliği, umutsuzluğu hiçbir koşulda kabul etmemesiydi.
Kendisi için hiçbir şey istemedi.
Ne bir taht ne bir servet ne de bir ayrıcalık…
Onun tek arzusu, bağımsız, güçlü ve onurlu bir Türkiye’ydi.
Bugün geriye dönüp baktığımızda, Mustafa Kemal'den geriye sadece kazanılmış zaferleri değil, inşa edilmiş bir geleceği görürüz.
Bu yüzden Mustafa Kemal Atatürk, yalnızca bir devlet adamı değil,
aklın cesareti…
bilimin yol göstericiliği…
barışın kararlılığı…
ve bir milletin yeniden ayağa kalkma iradesidir.
Ve belki de bu yüzden, tarih onu sadece yazmaz…
"Tarih, onu saygıyla anlatır."
